صدایش را میشنوم. دارد آغاز میشود. شاید در همین نزدیکیست.
فکر کنم هیچ وقت نرسی
و من در کنار این دنیا تنها بمانم
و تو همیشه منظره ی من باشی
و در پیش چشمهای من در سینه چشم انداز من
قبله ی نگاه من
و هیچ وقت نه در کنار من
هیچ وقت
در این زاویه همواره تنها خواهم ماند
بی تو را خواهم دید و آنگاه چه بگویم
به یک نابینا یک بیگانه یک دوست
که چه ها میبینم؟
(دکتر شریعتی)
لینک ثابت
نوشته شده در ساعت 0:23 AM توسط رکسانا
|
تو...خسته
من...حیران
غبار شومی در اتاق احتضارمان پیچیده
گویی داسی ما را به دو نیم کرده
و....موجهای وحشی
ما را با خود میبرند
و....صدا
صدایی که اندرونمان فریاد میکند
صدایی به وسعت سکوت
و....بوی خاک
خاک باران خورده
در انتهای اندوه
عشقی انکار شده را
به یادمان می آورد
لینک ثابت
نوشته شده در ساعت 1:5 AM توسط رکسانا
|
