بعضی وقتها فکر میکنم باید برم دنبالش. این روزها دیگه اینقد فکر میکنم مخم داره می ترکه واقعا. جالب اینجاست که به نتیجه هم نمیرسم. بعدش میگم خوب الان زوده. هر وقت وقتش باشه خودش میاد. ولی مگه آخه میشه همینجوری خودش بیاد.اصلا گیرم که اومد چجوری بفهمم که خودشه!!!! از کجا باید بشناسمش؟ اینقد این روزها به اینا فکر میکنم که دیگه هیچ وقتی واسه خودم نمونده. زندگیم داره به بطالت میگذره!!!

 

بیهودگی

الان تمام مشکل این دله. یه چیزیش شده. هی هر کاریش میکنم آروم نمیگیره. حالش بده واقعا. عملا قاطی کرده.

امروز با بچه ها رفتیم زیارت قبولیه یکی از دوستان. عجب زیارت قبولی بود. اصلا عالی. فقط خندیدیم. ما کلا وقتی دور هم جمع میشیم همینجوریه. دیوونه بازی در می آورد این حاج خانوم                         دوسشون دارم. همشون خیلی ماهن. خصوصا این ۴ تا.

میدونی چیه؟ منتظرم. البته حتما خودت میدونی!!!!!!

 

بازم شروع شد. هی میخوام نشه. نمیشه. دیگه حوصلشو ندارم جدا.  

 

ولی حس میکنم خیلی نزدیکه. یواش یواش دارم پیداش میکنم. واقعا چیزی نمونده که پیداش کنم. نمیدونم چرا ولی یه حسه غریبه.

در همین نزدیکی....

من بی تو یک عصر دلتنگم.

این انتخاب رشته هم بالاخره تموم شد. با خجستگیه فراوان همه رو تهران زدم. ولی نمیدونم چرا خیلی امیدوارم. همه بهم میگن آمادگی داشته باش که اگه نشد بخونی واسه سال دیگه. بهشون میگم باشه  ولی راستشو بخواین من عمرا تحمل یه سال دیگه رو ندارم.                                                            

 پ.ن: وارد خونه ی جدید شدیم. فکر کردم شاید بشه به عنوان یه شروع جدید تلقی کرد.                                                          

خسته ام. هر چی می یا م خودمو سرگرم کنم میبینم چقدر غریبم. احساس میکنم هیچکی حرفامو نمیفهمه. دلم یه آشنا میخواد.

 

کجایی پس؟

آزاد میگه بهش فکر کنی میشه

سعید میگه حتما میشه

آقای قادری میگه فکر نمیکنم بشه

بالاخره میشه یا نمیشه؟

چه میشد اگر ساحلی دور بودم.....

آخه میخوام ببینم این چه وقتش بود؟ اینم دیگه گندشو در اورده.                                                    منم یواش یواش دیگه حوصله ندارم. دلم یه اتفاق تازه می خواد. یه چیزی که زیرو رو کنه.

 

                 ...I am waiting for                                                     

                                                     

شاید بشه اسمشو گذاشت امتحان ولی خیلی وقتها از یه امتحان بیشتر میشه واسم. احتمالا داره به زندگیم جهت میده. اول که نتیجه ها رو دیدم کاملا شوکه شدم. تا دو روز مات و مبهوت مونده بودم. من حقم این نبود خیلی بیشتر از اینا درس خونده بودم. ولی بعدش دیدم اینجوری هیچی عوض نمیشه فقط من داغون میشم. به این نتیجه رسیدم هر اتفاقی که قراره بیفته باید بهترین باشه. می خوام بسازمش هر چی که باشه.( حرفهای مهسا خیلی روم اثر گذاشت. شاید به خاطر اینکه اولین کسی بود که باهام حرف زد)

می خواهم دوباره آغاز کنم. از نو. می خواهم بسازم ویرانه ها را.و اینجا شاید فرصتی باشد برای از نو متولد شدن.